Kategori: Şiir

sordum içimdeki büyücüye ve kendi kaderime zar attım girmeden bir büyük iç savaşa daha  tarih tekerrürden ibaret yenildim ve  kazandım…

ağlayışın da bir imzası vardır çiseleyen bir aşkın buruşturduğu kağıtlar da bilinmez şu güğüllere hapsolan birkaç küçük sır gibi aynı…

babam iki mermer arasında dikilirken gökyüzüne bakamayacak kadar yorgundu. uzak ve doğru bir sezgiydi küçülüp yok olmak, yok olup hiçliğimde…

birkaç asırdır seni sevmeye çalışıyorum, üzerimdeki karanlık seni sevmeyi inkar eden türden. sabahların uyanmaya uzandığı yılların eskiyişini izliyorum ufak camımdan….

bir memurun yaşamı gibi monoton ve sualsiz sevgili hayattan emekli olmayı bekleyerek kimsesiz kaybolup giden ömre bir misafir üçüncü tekil…

Dağınık masa üstünde üç yarım cigara Ruleti plazada yapınca oluşuyor Kendi adına rüküş düşüşler yaşıyorsun Tırnakların pis Ağzında ölü bulunmuş…

yatağın sol yanından yola çıkıyor metrobüs hayatın bazı demleri ruhumun derinliklerine işlemiş kurtulamıyorum afiş panolarından, otoban uğultusundan gül satan ablalar…

yerli yerinde olmayan zihnimle başlamadığım bir ilkyaz akşamı serinliğinde bütün kıyılarıma çıplak el yazımla işlediğim belli belirsiz yazgımla -yazgı: yazılmış…

  kanlı gece aramıza girmişken Kendine doğru umut çiflik boom bap bebop kelimelerin büyüsü lanet olarak yağsa fark etmez bravo

bir enstrümana olan özlemle 4 harfli birine sarılıp ağlamak biliyorum sen de bu tarafta sıcaklıyorsun içimi döktüğüm karbonlar ve karbonlarca…