Kategori: Öykü

Güneş kremini aldı. Belli belirsiz sıkılgan ne yapacağını bilemedi. Henüz birbirlerinin tenine dokunmak için çok mu erkendi? Bunun bir zamanı…

terliklerimi şapırdatarak merdivenlerden inip çıktığım o günlerde, bir an önce büyüyüp yetişkinlerin o büyülü dünyasına çabucak dahil olmak isterdim. kalabalık…

Aynadaki suretim gözüme bir an yabancı geldi ama bir o kadar da tanıdıktı. Dudaklarımın olması gereken yerde, asırlık bir suskunlukla…

Son şarkı “Losing my Religion”ın sonuna yaklaştığında mavi ışık yanıp söner duruma geçti. Efekt, şarkının vazgeçmiş hissiyle birleşince ortam hemen…

Yine kalktığım bir sabah. Farklı olan bir şey yok, ama bu gün farklı bir hisle kalktım gibi hissediyorum. Ne olduğunu…

Akşamdı, dönme vakti gelmişti. Elindeki sigara izmaritini yere atıp ayağıyla çiğnedi Selim. Öteki de. Art arda, sırayı bozmaktan korkarcasına yerleştik…

 “Hareket saati gelen araç kaptanlarımızın dikkatine peronları boşaltmanız önemle rica olunur”. Oldu olası haz etmezdi terminallerden. Ne birini uğurlamayı severdi…

Onu hep yürürken gördüler. Hızlı adımlarla değil, sanki her adımını tartarak, sokakları dinleyerek yürürdü. Bir yere yetişmekten çok, kaldırım taşlarının…

Okura giriş için bir not: Görsel olmadan yazı yükleyemediğimiz sitemizde yazdığım bu öykü için görsel düşündüm. Pieter Bruegel’in Çocuk Oyunları…

 Günaydın sayın ahali! Size ibretlik bir hikâye anlatmaya geldim, son 24 saatte yaşadıklarımı anlatmaya.    Nasıl oldu da bir gün…