Kategori: Öykü

“Merhaba,” dedi ön koltuktaki kadın bana dönerek. Otobüsün ilk mola yerine dek yüzünü hiç görmemiştim. Üç saattir altın sarısı renkte…

Işıklardaydı. Karşı kaldırımdaki genci süzdü. Üzerindeki hâkî gömlek, siyah kazak, ayağındaki tozlu postal. Düşündü. Böyle zamanlarda düşünürdü zaten. Böyle zamanlar?…

  Uçurtmaların gökyüzüyle buluştuğu bir sabaha yeniden uyanabilmeyi diliyorum.    Geceleri, uykunun sessizliğiyle oturmayı çok severdim. O gün de mumlarımı yakmış,…

  öylesine ve koca bir boşluğa* Hiç kimsenin suçu yoktu. Mesela dünya, aslında, fısıltılı sabahlarıyla güne başlamadı asla ve gece,…

Ben, insan. Âdem’le Havva’nın hatasının sonucuyum. Kim bilir belki de dünyaya reva görülmüş bir cezayım. “Dünya ise bir gölgelik.” derler….

Beyaz tavana olan bakışlarına akrep ve yelkovanın sesi eşlik ediyordu. Eski rengini hatırlamıyordu tavanın, boyaları dökülmüş, yağan yağmurların izleri vardı,…

Evime, tek kişilik soğuk sığınağıma giriyorum. Evin düşük seviyeli yazılımı yine isteklerimi saçma sapan yorumlayıp vızıldayarak bir şeyler yapıyor. Canım…

  Dün, bugün ve yarın…  Aklım tümüyle şu anda. Yeryüzündeki renklerin hepsini üzerine bürümüş kolibrinin ürkekliğiyle, yüzümü okşayan rüzgarda. Gözlerimi açmamla…

Önemli bir manevi fedakarlık göstererek anne-kız günü için yemeğe çıkarttım kızımı bugün. Evet, bir kızım var. Evet, onun için “anne-kız…