Kategori: Şiir

BOŞ LAF MANİFESTOSU   Kalbim değil ayaklarım ağrıyor Nasıl yani bu kız ayaklarına şiir mi yazıyor? Hayır efendim bir dinleyin…

“Öldürmek, bir dışavurumu durmadan yol alan kederimizin” Rilke Orpheus’a Soneler 2-11   Kır kafatasını bir duvardan diğerine vura vura akacak…

Dışarda bir deli rüzgar Sanki gökyüzü yeryüzüyle kavgalı Savurup duruyor elde kalanları İçim derya deniz bir bayram sabahı Yine yalnızlığa…

Geçenlerde yine öfkeden kudurmuş inkisârlar bulaştı zihnime, Ilık bi’ kış gecesi senceleşirken kalabalık yalnızlığımla. Bakma ben bunları daha önce de…

bakmaya korkuyorum  soğuk yeşiline  ya tanımazsam beni diye  ya küsmüşse bana  yeşilindeki ben, bana  bir sene  bir sene-ler-  ne sesini…

bir şiirin başladığı yerde soluğu tünüyor saçlarıma buğulanmış yalnızlıkların bir mısra kanıyor avcumun ürkekliğinde bir güvercin, şapkamdan kendini atıyor yoruluyorum…

Gün doğumuna yanaşık bir vakitte Kimi gündüz der kimi gece Yalıdan çıkarmış başını saksağan Bir daha dönmemek üzere   “gagası…

hakikati ararken yitip gitmemek için zincirlerle bağladım kendimi odama kulaklarımı kesip saksılara dikiyorum ve yersen eğer, güneş ışığı girsin diye…

hadi be kancık bi el ver de yüzeye çıkaralım batan hayatımı sikeyim bacaklarım da olmasın başım hâlâ üzerinde toprağın kulaklarım…..

  Hani bir şey geçerken gözlerinden Tıpır tıpır parmakların Sen gezinirken etten yurdunda Bir çizik daha Dudaklarından döküldü bir ah…