Son Işık Hüzmesi Uyanmaya
babam iki mermer arasında dikilirken gökyüzüne bakamayacak kadar yorgundu. uzak ve doğru bir sezgiydi küçülüp yok olmak, yok olup hiçliğimde…
Antidepresan
Yazamıyorum, zihnim bomboş daha doğrusu zihnim sadece o an ne yapıyorsam onla dolu. Bunun bu kadar harika hissettireceğini bilseydim bunca…
mavi sarmaşıklardır aşıklar
birkaç asırdır seni sevmeye çalışıyorum, üzerimdeki karanlık seni sevmeyi inkar eden türden. sabahların uyanmaya uzandığı yılların eskiyişini izliyorum ufak camımdan….
