Kategori: Şiir

Eğer yaşasaydık biraz adil bir Dünya’da Uzaklaşırdım tüm insanlardan Dirilirken köklü bir ağaç olarak Bir bebek fidanken salınırdım toprağa Öyle…

şimşekle aydınlanan sokaklarda silah sesi zil sesi gibidir sokak için vazgeçilmezdir ölüm ve zulüm zalim dolu bu kentte ben seni…

Anlamını bile bilmediğim bazı kelimeleri çok iyi anlıyorum Bilmediğim dillerin konuşulduğu her yer yatağımdan daha rahat Görmediğim her yer bana…

ontolojik bir çağrışım olarak türlü kederlerin taklasıyla terkisini sınayan o dişil atlara daha kaç kez nal olacağız soruyorum ve işte…

lisede hoşlandığım kız bana nasıl şair olunuyor diye sormuştu. o’nun sorusuna istinaden bir şiir yazdım. işte böyle olunuyor. tabii oturaklı…

Kendimi ait hissedemediğim evim Ritüellerim, içinde bana yer olmayan  Hayatın en büyük zevkleri  Yalnızca bende anlam bulur Benlik yeniden keşfedilince…

ömrün kapanına dokunduğundan beri ayağın bilinmeyene öğüt bilinenle avun sosyal topluluğu tanırken bütünleş her devrin popüler magandalarıyla prestij medeni bıçakları…

Günlerimi kabaca parçalayan rüzgar Artık yeni bir afyona ihtiyacım var İki yüzümün biri süs biri küs Bu da denk geldiği…

şey sevmek/sevmiş olmak/hatırlamak/tanımak seni keşfi gerçekleşmemiş koylarda çeşitli duygu açılımları: herkes en az dört kere gülüyor, günde çeşitsiz araç seferleri…