Oku

bir şiirin başladığı yerde soluğu tünüyor saçlarıma buğulanmış yalnızlıkların bir mısra kanıyor avcumun ürkekliğinde bir güvercin, şapkamdan kendini atıyor yoruluyorum…

Gün doğumuna yanaşık bir vakitte Kimi gündüz der kimi gece Yalıdan çıkarmış başını saksağan Bir daha dönmemek üzere   “gagası…

hakikati ararken yitip gitmemek için zincirlerle bağladım kendimi odama kulaklarımı kesip saksılara dikiyorum ve yersen eğer, güneş ışığı girsin diye…

hadi be kancık bi el ver de yüzeye çıkaralım batan hayatımı sikeyim bacaklarım da olmasın başım hâlâ üzerinde toprağın kulaklarım…..

  Hani bir şey geçerken gözlerinden Tıpır tıpır parmakların Sen gezinirken etten yurdunda Bir çizik daha Dudaklarından döküldü bir ah…