Şimdi bomboş bakan bir sayfadır gözlerin,
Öylesine alışılagelmiş,
Ve öylesine tüketen.
Oysa birçok şey yapılabilir o boşlukla,
İçine bir miktar sevgi yazılabilir.
Belki kalbinin mürekkebinden birkaç damla şefkat akıtabilirsin.
Belki… belki koca bir ömür sığdırabilirsin o boşluğa gözlerinden.
Bir ışık yeter yeniden başlamaya.
O kararlılığından bir yudum kıvılcım yeter,
Kalbinden gözlerine geçen merhamet damarlarını fitillemeye.
Zamansızlığından ve öngörülemezliğinden geçer.
Ve zaman geçer…
Geçer benden de o bakışların.
Zamanla özlemim durgunlaşır,
Ve soluklaşır siyahların.
Bir sesin kalır zihnimin derinliklerinde,
Adımı fısıldarsın uyumadan önce hayalimde.
Sonra o da terk eder beni.
Benim seni terk ettiğim gibi.
Gitmeden önce ise son kez “Korkak!” der bana.
Yankı bulur zihnimde bu sözcük.
Ve kabullenirim hoyratlığımın bedelini.